چه حس غریبیه وقتی چیزهای زیادی رومی دونی اما حس می کنی برای گفتن یا بیان کردنشون هیچ گوش شنوایی نیست که....
اما من دوباره می نویسم برای بودن ، نه برای بودن خودم بلکه برای بودن کشاورز ایرانی و برای بدست آوردن چیزهایی که حقشه!
می نویسم برای گفتن هزاران نگفته ای که هنوز هیچ بلاگری شجاعت نوشتن اون رو نداره ، می نویسم برای انسان هایی که شاید هیچ وقت صداشون حتی به یک مزرعه بالاتر هم نرسه.
این بار دیگه نمی خوام مثل بعضی ها توی این پایگاه مجازی عزیز جزوه بنویسم و اسم علمی آفات وبیماری ها رو ردیف کنم، این چیزها رو فقط بلاگرهای خرده پا مینویسن و هر دانشجوی معمولی هم اینا رومیدونه، می خوام از واقعیت ها بنویسم که هیچ وقت سر کلاس درس به ما گفته نشد ، از واقعیت هایی که هنوز هم در این عرصه حتی افراد صاحب منصب هم از به زبون آوردنشون می ترسن.
شاید باید این چیزها رو در دوران وزارت آقای اسکندری واضح تر بیان می کردم ، اما این بار نمی خوام دوباره اشتباه کنم. امروز می خوام قبل از اینکه وزیر جدید ی بیاد همه چیز رو بنویسم و ازشون خواهش کنم که قبل از هر تصمیمی شرایط و واقعیت های دنیای کشاورزی امروز ایران رو به خوبی ببینن و بعد شروع به تصمیم گیری های درست یا نا درست کنن.
جناب آقای وزیر دولت جدید لطفا شما هم مثل آقای اسکندری چشم هاتون رونبندید و طرح کذایی خود کفایی گندم و ... رو به هر قیمتی حتی به قیمت افزایش گونه های آفات کلیدی و ... راه اندازی نکنید ، خواهش می کنم.
جناب آقای وزیر شما رو به خدا قسم اول مشکلات کشاورز و کشاورزی ایران رو ببینید و بعد تصمیم بگیرید.
لطفا پایه ی تصمیم گیری هاتون رو بر مشکلات بسیار عمیق اما حل شدنی کشاورزا قرار بدید.
وزیر عزیز و جدید کشاورزی دنیای کشاورزی ایران رو قبل از نابودی نجات بدید خواهش می کنم ، ما همه منتظر تحولی عمیق در این دنیای زیبا هستیم ، تحولی که بر پایه ی حمایت های شما بنا نهاده شه.
وزیر عزیز ما به کمک و راهنمایی های بی دریغ شما نیازمندیم ، برای توسعه ی سرزمین مادری و امنیت و سلامت غذایی ما به کمک شما نیاز داریم.
